Wat een wonderbaarlijk iets is ons lichaam. Ik wil het een apparaat noemen of een machine, maar daar doe ik het lichaam veel te kort mee. Ik kan me er zo enorm over verbazen hoe dat wonderbaarlijke iets ontworpen is.
En ik verbaas me er ook over hoe we ons lichaam negeren. Alsof het niet van onszelf is.
Je lichaam kan verbazingwekkende dingen
Want hoe mooi is het, dat als de zon schijnt, je ogen dat oppikken en dan snappen dat ze je huid moeten beschermen zodat je minder snel verbrand (en nee, nooit meer zonnebrand is wat mij betreft niet persé de oplossing, je lichaam kan niet op tegen overexposure). En wat doen wij? Wij zetten een zonnebril op.
Ons lichaam voelt dat we rustiger aan moeten doen, en merkt op dat jij niet vanzelf gaat luisteren. Dus geeft ons lichaam hoofdpijn. Je lichaam zet je stil. En wat doen wij. We gooien een paracetamol naar binnen en zeggen: “vooral doorgaan” (met de bijbehorende uitspraak, thank you Barry Stevens). De symptomen zijn weg, ja dat wel, maar het probleem is niet opgelost.
Zo is daar ook het geval dorst. Dorst krijg je als je lichaam niet voldoende vocht binnen krijgt. Eigenlijk moet je voorkomen dat je dorst krijgt, want eigenlijk ben je al te laat met jezelf hydrateren als je wél dorst krijgt.
Hoe vaak negeer jij dorst? En als je dan uiteindelijk toegeeft: hoe vaak geef je dan water (want we bestaan natuurlijk voor een groot deel uit water) aan jezelf in plaats van een of andere kunstmatige of alcoholische dorstlesser?
Signalen van je lichaam
Het lijkt wel of we het er om doen. Om ons lichaam, die ons hele leven voor ons zorgt, te negeren.
Zo las ik ook dat astma in veel gevallen voortkomt bij mensen die eigenlijk de stress van onze maatschappij niet verdragen. Je lichaam zegt: rustig aan jij. En wij proberen het op te lossen, zodat de klachten weg zijn, zonder echt op te lossen.
Het antwoord ligt vaak binnen in je lichaam en je lichaam geeft een uiting van je innerlijke situatie. Een signaal. Dat zeker niet genegeerd moet worden.
Voor mij is dit, een onderdeel van, wat bewustwording is. Het hoeft niet vaag of zweverig te zijn. Het gaat wel om luisteren, ervaren, voelen.
Ik nodig je dan ook uit, als je een lichamelijke klacht hebt. Ga daar dan eens naartoe en vraag jezelf: wat is er met mij aan de hand, wat wil mijn lichaam mij vertellen?
En als je antwoord krijgt, en geef niet op als dat de eerste keer niet zo is, ga daar dan naar leven. Luister naar je lichaam. Dan hoeft je lichaam geen heftigere signalen te geven. Sterker nog, je zult zien, dat als je aandacht geeft aan dat wat je lichaam vertelt, de oplossing van je klacht vaak dichtbij ligt.
