En opeens zit je er middenin: in een proces. Niet een proces in de zin van aangeklaagd worden in de rechtbank, maar een proces waar je langs de rechtbank van je hart mag. Wat klopt er nog? Wat klopt er niet? Wat zie je niet? Waar zit je groei? Wat is je patroon?
Je ademt diep in, en diep uit. En je zit nog steeds in je proces. Ik haat alleen al het woord. Een proces. Het klinkt langdurig, het klinkt helemaal niet leuk. In één woord: Blegh!
Ik heb het even opgezocht, wat is nu eigenlijk een proces: Een proces kun je zien als een aantal activiteiten die elkaar opvolgen met als doel een bepaald resultaat.
Dat woordje “resultaat” en het woordje “doel” spreken me dan weer wel aan, je doet zo’n proces dus niet zomaar en niet voor niets. Dat scheelt 😉
Leren van je proces
Ondertussen weet ik het wel: als je door je proces heen gaat, leer je ontzettend veel. En het klinkt ook weer zo super obligaat, maar als je weet dat je er van leert, dan kun je dus ook dankbaar zijn dat je door het proces heen mag gaan.
En dankbaar zijn helpt om alles in perspectief te blijven zien. Dat je mag eren dat deze nieuwe groeistap gemaakt wordt.
Ook al kun je het gevoel hebben dat je hele wereld in elkaar stort. En hoe mooi als je in staat bent om daar even bij te blijven zitten en comfortabel zijn bij het oncomfortabele gevoel dat je het even allemaal niet weet.
In mijn geval zorgt het proces er voor dat ik weer een tool erbij krijg om mensen zo meteen op een goede manier te kunnen helpen met hun reis naar het hart.
Ik geloof erin dat als ik er eerst zelf doorheen ga en kan doorvoelen, dat ik dan ook kan ervaren of het werkt en dat ik er dus ook iemand mee kan helpen, dus hoppa, here we go.
Je proces heeft divine timing
Je proces gebeurt niet voor niks nu. Jij bent er klaar voor om deze nieuwe stap in jezelf te maken. Je kunt het dus ook aan dat het gebeurt. En je mag er ook je tijd voor nemen. Hoewel het heerlijk zou zijn als een proces welgeteld 8 uur duurt, is dat waarschijnlijk niet de werkelijkheid. Ook de duur van je proces heeft goddelijke timing. Het duurt precies zo lang als nodig. Je kunt wel vragen of je proces op de meest zachtaardig mogelijke manier mag verlopen. Want het hoeft geen uitermate pijnlijke reis te zijn. En dat is belangrijk om je te realiseren: hoe je proces verloopt, is aan jou.
In de stilte ligt het antwoord op je proces
Het idee is ook dat je niet in je pijn blijft hangen. Dat is anders dan dat je niet bij je pijn blijft. Dus ja, je mag je emoties doorvoelen, maar je hoeft jezelf niet zielig te vinden en er in blijven hangen. Daar wordt niemand, jij inclusief, beter van.
Hoe je bij je pijn kunt blijven? Door de stilte in te gaan. Ga wandelen met jezelf. Luister naar wat je hart je vertelt. En niet één keer, maak er een gewoonte van. De pijn transformeert dan ook naar inzichten, naar dingen die anders mogen. Want als je pijn erkent, dan geef je het ook de ruimte om op te lossen. Aan jou om daar dan weer acties aan te verbinden.
En aarzel ook niet om hulp te vragen. Laat iemand een luisterend oor bieden. Als je dingen uitspreekt, kun je ook weer voelen of wat je in de stilte bedacht hebt, eigenlijk wel klopt. Soms krijg je weer een nieuw inzicht, zodat je weer een stap verder kunt zetten in je proces.
Dus.. geniet van de stappen die je zet. Adem in, adem uit. Zeg dank je wel. Yes! Een proces!
