Daar stond ik. Midden in de bossen in Frankrijk. Bij een geheime steencirkel. Te mediteren.
DIT IS MIJN WALK IN THE WOOD, hoorde ik diep van binnen.
En ik voelde het stromen, van de hemel naar de aarde, door mijn lichaam heen. Als een soort instrument, die de twee energiestromen samenbrengt.
In balans.
Wat ik vooral voelde: zo mag het zijn. Eenvoudig. Simpel.
Want als dit zo mooi door mijn lichaam kan en mag stromen, waarbij de hemel en aarde in perfecte balans is, dan hoeven we het ook niet ingewikkelder te maken dan dat.
Dit is mijn walk in the wood.
Mijn walk door het leven.
Waar spiritualiteit en aardsheid, samen mogen komen.
In alle eenvoud.
Met alle wijsheid.
In contact met je lichaam. Met je hart. Met je ziel.
Met de natuur.
Waar je bewust kiest.
Om te leven.
Om te lachen.
Om te genieten.
Een ongoing wandeling.
Waar je oefent.
Waar je fouten maakt, en daarvan leert.
Om steeds dichter vanuit je eigen kern te leven.
Het is een journey, een reis.
Ze zeggen wel: het gaat om de reis, niet om de bestemming.
Gelukkig maar, want je bent er nog niet.
Voor diegenen die dat ook willen.
De verdieping in, zonder weg te zweven.
In puurheid.
Dat je weer leert wat je al wist. Maar wat je vergeten was.
Living the walk.
Jouw leven, jouw pad, jouw walk in the wood.
